Son Akşam Yemeği Selfie Sahnesi

Bu, loş ışıklı, eski bir taş odada geçen, modern bir yabancılaşma duygusuyla dolu bir otoportre sahnesi sunan, "Son Akşam Yemeği"nin sinematik, fotogerçekçi bir yeniden canlandırmasıdır. [Sergi]{argüman adı="merkezi figür" varsayılan="İsa"} Uzun, rustik ahşap bir masanın ortasında oturan, koyu toprak tonlarında İncil'den kalma bir cübbe giymiş, bir kolunu kameraya doğru uzatmış, grup özçekimi için modern siyah bir akıllı telefon tutuyor. Etrafında, on iki havari masanın etrafında sıkıca toplanmış, toplamda on üç kişi, hepsi de bej, kahverengi, gri kahverengi, açık mavi ve krem ​​rengi basit birinci yüzyıl cübbeleri giymiş. Kompozisyon, her bir kişinin fotoğraf çektiriyormuş gibi telefona doğru eğilmesiyle samimi, biraz mizahi ama otantik bir atmosfer yaratmalıdır. Masada ve duvar nişlerinde görünen birkaç mumla birlikte sıcak mum ışığı ve yumuşak ateş ışığı, kehribar tonlarında vurgular, derin gölgeler ve kutsal, eski dünya ambiyansı yaratıyor. Masada rustik seramikler, kil fincanlar, tahta kaseler, yırtık pide ve sade yiyecekler bulunuyor. Arka planda ise kaba sıvalı taş duvarlar, asılı perdeler, tahta mandallar ve seyrek tarihi süslemeler yer almalı. Orta menzilli geniş açılı bir grup portre kompozisyonu oluşturmak için cep telefonu kamerasının perspektifi kullanılarak, sığ alan derinliği, sinematik gerçekçilik, narin kumaş dokuları, doğal ten tonları ve zengin sıcak kahverengi tonları öne çıkarılıyor.