Ormanın Dönüşümünün Kızı

Ekranda (zarif, parıldayan metin, yavaşça beliriyor): “Ormanın Kızı” “Altın güneş ışığıyla yıkanmış büyülü bir orman, kadim, yüksek ağaçların arasından süzülen yumuşak sis. Canlı kır çiçekleri sonsuzca açıyor, parıldayan kelebekler havada dans ediyor ve nazik orman yaratıkları uyum içinde hareket ediyor. Ortam sesi: yumuşak kuş cıvıltıları, fısıldayan rüzgar, kanatların narin çırpınışı. Ayak bileklerine kadar uzanan olağanüstü uzun, dalgalı saçlı genç bir kız, rüya gibi yavaş çekimde ormanda yalınayak koşuyor. Saçları rüzgarda ipek gibi hareket ediyor. Kelebekler etrafında neşeli bir şekilde dönerken, kız hafif, masum bir kıkırdama çıkarıyor. Kamera onun yanında süzülüyor… yavaşlıyor… sonra güneş ışığıyla aydınlanmış bir açıklıkta nazikçe duruyor. Aniden, düzinelerce kelebek – safir mavisi, gül pembesi, altın kehribar, mor – toplanıp etrafında dönüyor. Kanatları birbirine dolanırken parıldıyor, sihirli bir şekilde etrafında yapraklardan ve ışıktan yapılmış güzel bir gökyüzü mavisi elbise oluşturuyorlar. Kız gülümsüyor, hafifçe gülüyor, hayretle dönüyor. Sonra, birkaç büyük, ışıldayan Kelebekler, narin çiçek ve sarmaşıklardan yapılmış bir taç taşıyarak inip, onu nazikçe başına yerleştiriyorlar. Parıldayan bir şekilde duruyor, uzun dalgalı saçları her tarafına savruluyor. Anlatım (yumuşak, eski masal tonunda): “Zamanın dokunmadığı bir çağda… ormanın hala rüzgâra sırlar fısıldadığı yerde… taçlardan doğmamış, duvarlarla çevrili olmayan… ama vahşi doğanın sessiz büyüsünde büyümüş bir çocuk yaşadı. Gölge bir büyücünün gözetimi altında… kökler ve nehirler arasında büyüdü… Ve bu ormanlarda nefes alan her canlı için… o bir yabancı değildi… …onların kendi çocuğuydu.” Yumuşak altın parçacıklar süzülüyor… kuşların yankısı… nazik büyülü bir şekilde kararıyor ✨”