Karanlık Fantazi/Korku Öyküsü Önerisi

Rüzgar, karaçamların arasından kemiğe sürtünen kör bir bıçak gibi geçiyor. Kar yağmıyor, yanlara doğru savruluyor, yakaların arasına saplanıyor, keskin ve ani bir acıya dönüşüyor. Meşale ışığı beyaz fırtınada titriyor, bir gövdeyi, bir dalı, bir toprak parçasını ortaya çıkarıyor, sonra da daha derin karanlığa geri teslim ediyor. Yavaş hareket ediyorlar. Botlar boğuk bir çıtırtıyla batıyor ve her adım ormanla bir tartışma gibi geliyor: lütfen bizi fark etme. Biri bir kez öksürüyor ve anında pişman oluyor; ses ince ve utanç verici bir şekilde geri tepiyor, sanki ağaçlar onun korkusuna gülüyor. Postaların vücut ısısıyla ısınmış olması gerekirdi, ama değil. Yanlış bir şekilde soğuk, sanki görünmez bir soğuk dışarıdan içeriye doğru metalin üzerinde sürünüyor.