ซีรีส์แฟนสาวชาวไต้หวัน: มุมมองจากวันฝนตก

15 วินาที, หน้าจอแนวตั้ง 9:16, แสงธรรมชาติที่กระจายตัวภายใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม + พื้นผิวที่เปียกชื้นของทุกสิ่งที่ชุ่มไปด้วยฝน หยดน้ำฝนกระเด็นลงบนเลนส์โทรศัพท์เป็นบางครั้ง ทำให้เกิดภาพเบลอเฉพาะจุด ใต้ซุ้มเกมบนถนนในไทเป ตัวเอกเป็นหญิงสาวชาวไต้หวัน [ภาพที่ 1] ผมยาวเปียกและแนบติดกับแก้มและลำคอ เสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆ โปร่งแสงเล็กน้อยเนื่องจากความเปียกชื้น กระบวนการทั้งหมดเป็นการถ่ายเซลฟี่แบบ POV โดยหญิงสาวถือโทรศัพท์ด้วยมือข้างเดียว กล้องสั่นเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของข้อมือ 0-5 วินาที: กล้องมือถือสั่นอย่างรุนแรง มีหยดน้ำกระเด็นลงบนเลนส์ทำให้ภาพเบลอในเฟรมแรกๆ หญิงสาวถือกล้องด้วยมือข้างหนึ่งหันเข้าหาตัวเองและดึงใครบางคนด้วยมืออีกข้าง กล้องสั่นตามการวิ่ง หลังจากวิ่งเข้าไปในซุ้มเกม เธอพิงเสาและหอบหายใจ ผมเปียกแนบกับหน้าผาก เธอปัดผมออกอย่างไม่ใส่ใจ แต่ผมก็ตกลงมาทันที บทสนทนา (หอบและหัวเราะ): "ฮ่าฮ่า ฉันเหนื่อยมากจากการวิ่ง! ฉันบอกแล้วว่าฝนจะตก แต่เธอไม่เชื่อฉัน! ดูสิ ดูสิ ฉันเปียกไปหมดแล้ว!" 5-9 วินาที: เธอค่อยๆ เลื่อนตัวลงไปนั่งพิงเสา โทรศัพท์ก็หล่นลงมาพร้อมกับเธอ ฉากหลังเป็นม่านฝนที่ตกหนักอยู่นอกร้านเกม และแสงไฟจากรถยนต์ที่เบลอๆ เธอมองลงไปที่เสื้อที่เปียกของเธอ ย่นจมูกเล็กน้อย แล้วมองขึ้นไปที่กล้องด้วยสีหน้าหมดหวังแต่ก็ขบขัน บทสนทนา (ทำท่าทางน่ารักแบบหมดหวัง): "ฉันดูน่าเกลียดแบบนี้ อย่าถ่ายฉันเลย! ...แต่ว่า เธอไม่คิดว่าฝนแบบนี้โรแมนติกเหรอ?" 9-12 วินาที: เธอดึงซองทิชชู่ที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋า หยิบออกมาหนึ่งแผ่นเช็ดแก้ม แล้วหยิบอีกแผ่นหนึ่งยื่นให้กล้อง—ด้วยท่าทางเหมือนจะบอกใบ้ มุมปากของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย [เสียงฝน + เสียงบรรยากาศบนถนน ไม่มีบทสนทนา] 12-15 วินาที: เธอค่อยๆ ยกโทรศัพท์เข้ามาใกล้ ใบหน้าของเธอค่อยๆ เต็มเฟรม จมูกเกือบแตะเลนส์ เลนส์เบลอเล็กน้อยแล้วค่อยๆ กลับมาคมชัด; บทสนทนา (ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน): "คราวหน้าอย่าลืมพกร่มไปด้วยนะ โง่จัง... แต่โดนฝนกับเธอก็ไม่เป็นไรหรอก" ห้ามใส่ข้อความ คำบรรยาย โลโก้ หรือลายน้ำ