ซากปรักหักพังของกลไกนาฬิกาที่ขึ้นสนิมและเสื่อมโทรม

สร้างฉากภาพยนตร์ที่มีรายละเอียดสูงมากในมุมกว้าง แสดงให้เห็นโรงไฟฟ้าเรือนกระจกอุตสาหกรรมยุควิคตอเรียที่ผุกร่อนตามธรรมชาติ ฉากควรประกอบด้วยคานเหล็กขึ้นสนิม ผนังกระจกแตก เพดานไฟเบอร์กลาสโค้งสูง เถาไอวี่ห้อยระย้า มอส น้ำนิ่ง ท่อที่ผุกร่อน เครื่องจักรคล้ายกังหัน และทางเดินเฟลด์สปาร์สีเข้มที่นำไปสู่หน้าต่างกลมสว่างในระยะไกล ในส่วนหน้าด้านซ้าย ให้วางคอนโซลโลหะที่ผุพังปกคลุมไปด้วยสนิมและมอส เหนือคอนโซลนั้นมีนาฬิกาตั้งโต๊ะโบราณที่ประดับประดาอย่างสวยงาม มีตัวเลขโรมันสีเหลืองและลวดลายฉลุสีทองน้ำตาลที่ละเอียดอ่อน แสดงมาตรวัดเวลาและแรงดันแบบอนาล็อกเจ็ดตัวที่มองเห็นได้ชัดเจนในส่วนหน้า: นาฬิกาตั้งโต๊ะที่ประดับประดาอย่างสวยงามหนึ่งเรือนที่ด้านบน มาตรวัดทรงกลมขนาดเล็กห้าตัวฝังอยู่ในพื้นผิวลาดเอียงของคอนโซล และมาตรวัดทรงกลมหนึ่งตัวที่แขวนอยู่ด้านล่างใกล้กับกลไกคันโยกกลาง เพิ่มคันโยกทองเหลืองเก่า วาล์ว ช่องกลมที่ว่างเปล่า กระจกแตก คราบเขียว และคราบสนิมหนาๆ บรรยากาศถูกกำหนดเป็น {argument name="mood" default="rusty decay, melancholic beauty, time reshaping industry"} โดยใช้แสงแดดสีทองอบอุ่นที่ส่องผ่านหลังคาที่พังทลายและหน้าต่างสูง สร้างแสงสามมิติที่น่าทึ่ง ฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ เงาสีเขียวเข้ม แสงสะท้อนสีเหลืองอำพัน หินบนพื้นชื้นที่สะท้อนแสง และความคมชัดสูง องค์ประกอบภาพต้องสมจริงและชวนดื่มด่ำอย่างมาก แสดงให้เห็นถึงซากปรักหักพังแบบสตีมพังก์ในโลกดิสโทเปียที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ โดยไม่มีผู้คน ไม่มีวัตถุสมัยใหม่ ไม่มีข้อความที่ชัดเจน และไม่มีลายน้ำ ใช้สัดส่วนภาพแนวนอน 16:9 โดยมีรายละเอียดด้านหน้าคมชัด พื้นผิวที่สมบูรณ์ การปรับสีแบบภาพยนตร์ และบรรยากาศที่ลึกซึ้ง