เอเลี่ยนตัวน้อยกับผ้าพันคอ

ดาวตกขนาดเล็กเรืองแสงพุ่งผ่านท้องฟ้ายามพลบค่ำและตกลงอย่างนุ่มนวลในสวนสาธารณะที่เงียบสงบ ทิ้งร่องรอยแสงระยิบระยับไว้เบื้องหลัง อามีร์ยืนอยู่ใกล้ๆ ถือโคมไฟ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดาวตกแตกออกพร้อมเสียงหึ่งเบาๆ เผยให้เห็นเอเลี่ยนตัวจิ๋วชื่อลูโม ซึ่งกระพริบตาภายใต้แสงไฟสลัวของโลก อามีร์เดินเข้าไปใกล้ ยิ้มอย่างอบอุ่น อามีร์: เฮ้… ดูเหมือนเธอจะหลงทางนะ ลูโมตัวสั่นเล็กน้อย แสงเรืองๆ ของมันริบหรี่ อามีร์รีบถอดผ้าพันคอของเขาออกและพันรอบตัวลูโมเบาๆ ลูโมสัมผัสผ้าเนื้อนุ่มด้วยความสนใจ จากนั้นพยายามพันให้แน่นขึ้นแต่ก็พันกัน อามีร์หัวเราะเบาๆ และสาธิตวิธีการสวมที่ถูกต้อง โดยพันรอบคอของตัวเอง อามีร์: แบบนี้… เห็นไหม? ลูโมเลียนแบบเขา ในที่สุดก็ทำได้ถูกต้อง แสงเรืองๆ ของมันสว่างขึ้นและนิ่งขึ้น ลูโมหมุนตัวอย่างมีความสุข ส่งเสียงร้องเบาๆ เหมือนเสียงดนตรี อามีร์ปรบมือเบาๆ ด้วยความประทับใจ อามีร์: แบบนี้เหมาะกับเธอเลย! ลูโมทำความเคารพเล็กน้อย จากนั้นก็เปล่งแสงสว่างขึ้นอีกเพื่อแสดงความขอบคุณ