ม้วนกระดาษเขียนอักษรจีนบนกระดาษเก่า

ภาพถ่ายความละเอียดสูงระดับพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นม้วนกระดาษเขียนพู่กันจีนโบราณที่วางราบอยู่บนกระดาษซวนสีเบจ โดยเต็มช่องมองภาพโดยไม่มีขอบกรอบใดๆ องค์ประกอบของภาพเป็นการเขียนพู่กันแบบลายมือต่อเนื่องที่งดงาม หมึกสีดำเข้ม จัดเรียงเป็น 11 แถวแนวตั้ง อ่านจากขวาไปซ้าย ข้อความหลักประกอบด้วยชื่อเรื่องและเนื้อหาของบทกวี {argument name="poem text" default="ติงเฟิงป๋อ\nอย่าฟังเสียงฝนที่โปรยปรายผ่านป่า\nทำไมไม่สวดมนต์และเดินเล่นอย่างสบายๆ\nไม้เท้าไม้ไผ่และรองเท้าฟางเบากว่าม้า\nใครกลัว\nให้เสื้อกันฝนและสายฝนโปรยปรายเป็นเพื่อนร่วมทางตลอดชีวิต\nลมฤดูใบไม้ผลิอันเย็นยะเยือกปลุกฉันจากความมึนเมา\nหนาวเล็กน้อย\nแสงอาทิตย์ที่ส่องเฉียงบนยอดเขาต้อนรับฉัน\nหวนมองกลับไปยังสถานที่รกร้างที่ฉันจากมา\nกลับไป\nไม่มีทั้งลมและฝน ไม่มีทั้งแสงแดดและความมืดมิด"} ฝีแปรงเผยให้เห็นจิตวิญญาณของการเขียนพู่กันของปัญญาชน ด้วยแรงกดพู่กันที่หลากหลาย มีพื้นผิวของพู่กันแห้ง การกระจายหมึกตามธรรมชาติ และจังหวะที่มีชีวิตชีวา ชวนให้นึกถึงการผสมผสานระหว่างผลงานชิ้นเอกสมัยราชวงศ์ซ่งและรูปแบบการเขียนพู่กันสมัยราชวงศ์จิน มีการเพิ่มข้อความขนาดเล็กกว่าทางด้านซ้าย จัดเรียงในแนวตั้งเป็นสามคอลัมน์ โดยมีเนื้อหาดังนี้: {argument name="inscription text" default="苏轼词定风波\n癸卯春\n奚义之书"} ลายเส้นพู่กันของข้อความนั้นละเอียดอ่อนและนุ่มนวลกว่าข้อความหลัก ประกอบด้วยตราประทับสีแดงห้าดวงพร้อมข้อความเขียนด้วยอักษรประทับตรา: ตราประทับสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเล็กที่ขอบบนขวา ตราประทับสี่เหลี่ยมผืนผ้าสามดวงเรียงกันในแนวตั้งที่มุมล่างขวา และตราประทับสี่เหลี่ยมจัตุรัสถัดจากข้อความหลักที่มุมล่างซ้าย กระดาษควรมีเนื้อสัมผัสละเอียดเป็นเส้นใย มีจุดสีเหลืองอบอุ่น โทนสีไม่สม่ำเสมอเล็กน้อย และมีร่องรอยความเก่าแก่ตามธรรมชาติ แสงควรสม่ำเสมอ นุ่มนวล และเหมือนแสงในหอจดหมายเหตุ เน้นให้เห็นถึงเนื้อสัมผัสที่แท้จริงและความแตกต่างระหว่างหมึกสีดำกับกระดาษสีเหลือง พื้นหลังถูกปกคลุมด้วยพื้นผิวของม้วนกระดาษทั้งหมด นำเสนอความสงบสุขและสุนทรียภาพของปัญญาชนแบบคลาสสิก โดยไม่มีวัตถุสมัยใหม่ในภาพ