Zootopia, komediowy, krótkometrażowy film o pączkach

15-sekundowy komediowy film animowany w świecie i wizualnym tonie Zootopii. Wysokiej jakości stylizowana animacja 3D, ekspresyjne aktorstwo twarzy, czysty, czytelny slapstick, jasne wnętrze komisariatu policji, polerowana, odbijająca podłoga, ciepłe światło dzienne. Wyłącznie komedia wizualna, mało lub wcale dialogów. Judy Hops: mała, szybka policjantka-królik, niebieski mundur ZPD, hiperpoważna, wybuchowy sprint, precyzyjne slajdy, zdecydowana twarz, uszy reagujące ostro. Nick Wilde: wysoki, szczupły lis, zielona koszula i krawat, zrelaksowana postawa, minimalny ruch, suchy, rozbawiony wyraz twarzy. Tło: jeden odległy urzędnik-leniwiec przy odległym biurku, nigdy nie wchodzący na pierwszy plan. Kluczowy obiekt: jeden pączek z truskawkową galaretką, ten sam pączek przez cały klip, wypada z małej brązowej papierowej torby Nicka, toczy się po podłodze, zostaje zatrzymany przez Nicka, a następnie zostaje zamknięty w jednej przezroczystej torbie na dowody przez Judy. Żadnych duplikatów pączków, żadnych dodatkowych rekwizytów, żadnych błędów ciągłości. Język kamery: komedia filmowa z perspektywy trzeciej osoby, ujęcia średnie, niskie ujęcie z bliska na pączku, jedno boczne ujęcie z bliska, jedno końcowe, ciasne ujęcie z dwóch ujęć. Płynny, ustabilizowany ruch, drobne, komiczne korekty bicza tylko wtedy, gdy są potrzebne. Zawsze utrzymuj pączka, Judy i Nicka w czytelnej przestrzeni. 0:00–0:03 Ujęcie średnie, lekkie śledzenie w holu ZPD. Judy i Nick idą obok siebie obok recepcji. Judy niesie małą podkładkę, Nick niesie brązową papierową torbę. Jeden pączek z galaretką truskawkową wyślizguje się z torby, upada na podłogę i zaczyna się toczyć. Uszy Judy kłapią głową i zatrzymuje się na nim jak uciekający podejrzany. Kamera obniża się, aby utrzymać pączka na pierwszym planie. 0:03–0:06 Niskie ujęcie z bliska na tego samego pączka toczącego się szybko po błyszczącej podłodze. Judy wpada w kadr od tyłu, z podpórką pod pachą, biegnie szybko z obiema łapami wyciągniętymi do przodu. Prawie go łapie, ale chybia o centymetry. Pączek ciągle się toczy. Szybka, czytelna regulacja kamery, bez chaotycznego ruchu. 0:06–0:09 Ujęcie z boku, średnio-szerokie. Pączek owija się wokół nieruchomej nogi biurka. Judy wykonuje przesadnie szybki krok i niski poślizg, aby przechwycić obiekt, ale ten znów ją mija. Natychmiast obraca się i goni. W tle Nick po prostu idzie krótszą, ukośną ścieżką, spokojnie i niespiesznie. Utrzymuj wyraźnie widoczny ten sam pączek. 0:09–0:12 Ujęcie frontalne, średnio-zbliżeniowe. Pączek toczy się w kierunku kamery. Łapa Nicka wchodzi spokojnie z prawej strony klatki i zatrzymuje tego samego pączka. Judy wślizguje się z lewej strony klatki i zastyga w bezruchu, mając nos zaledwie kilka cali od niego, wciąż w pełnej pozie zatrzymania. Utrzymuj wyraźnie rytm reakcji. 0:12–0:15 Ciasne ujęcie z dwóch ujęć. Nick podnosi tego samego pączka dwoma palcami i podaje go z suchym, zadowolonym z siebie uśmiechem. Judy natychmiast wraca do formalnego trybu policyjnego, wyciąga jeden przezroczysty woreczek na dowody, zamyka w nim tego samego pączka i dumnie prezentuje go kamerze, niczym w przypadku poważnego aresztowania. Nick stoi obok niej z rozbawioną miną. W tle leniwy urzędnik powoli podnosi pieczątkę. Koniec, czysty, komiczny stopklatka: woreczek na dowody z pączkiem.