Surrealistyczna transformacja lasu w mieszkaniu

15 sekund 16:9 kinowe, pojedyncze ciągłe ujęcie z ręki z powolnym, onirycznym tempem, płynnymi przejściami między segmentami, bez ostrych cięć. Konfiguracja globalna: Surrealistyczny, magiczny realizm krótkometrażowy. Miękki obiektyw 35 mm z delikatnym ziarnem, powolny dryf z ręki, mała głębia ostrości. Przytłumione światło świtu, które stopniowo zmienia się w złocisto-zielone w miarę postępu sceny. Scenografia: małe, minimalistyczne mieszkanie, które powoli, niemożliwie zostaje zdominowane przez wewnętrzny mech leśny pnący się po ścianach, winorośle przeplatające się przez regały z książkami, snopy leśnego światła zastępujące światło lampy. Temat: kobieta po dwudziestce, za duży sweter, bose stopy, spokojna i ciekawa, a nie przestraszona. Dźwięk otoczenia: cichy ton pomieszczenia przechodzący w śpiew ptaków, wiatr w liściach i odległy, cichy fortepian. [0:00–0:03] Budzi się i siada na łóżku, pociera oczy za sobą, ściana nad wezgłowiem łóżka jest już delikatnie pokryta fakturą pnącego się mchu, którego jeszcze nie zauważyła. Powolne wsuwanie. [0:03–0:06] Idzie w kierunku kuchni; z każdym krokiem małe paprocie rozwijają się na deskach podłogi za nią, niewidoczne dla niej, ale widoczne dla kamery. Sięga po filiżankę kawy, zatrzymuje się, przechyla głowę, jakby coś usłyszała. Płynne przesuwanie. [0:06–0:09] Odwraca się w stronę okna, przez które wpada światło słoneczne, gdy cienkie brzozy rosną teraz tam, gdzie kiedyś była rama okienna, liście delikatnie szeleszczą w środku. Wyciąga rękę i dotyka liścia, szczerze zdumiona. Powolne przesuwanie się do przodu. [0:09–0:12] Idzie dalej do swojego salonu, teraz w połowie przemienionego w rozświetlony słońcem gaj, półki z książkami owinięte winoroślą, mały ptaszek siada na podłokietniku jej kanapy. Uśmiecha się, bez strachu, siada wśród korzeni rosnących w podłodze. [0:12–0:15] Szerokie odsłonięcie: całe mieszkanie zamienia się w cichy, wewnętrzny las skąpany w złotym świetle. Odchyla się do tyłu, zamyka oczy, oddycha głęboko, całkowicie spokojna. Powolne przejście do miękkiego, białego światła. Styl: malarski realizm, ciepła, kinowa gradacja kolorów, subtelna, magiczna atmosfera, brak tonu grozy, brak straszenia przeskokami, wiarygodne, naturalistyczne aktorstwo. Ograniczenia: spójny wygląd i strój postaci, płynna, ciągła transformacja otoczenia (bez nagłych cięć), brak zniekształceń anatomicznych, brak nakładających się napisów, łagodne tempo akcji.