Muzyk uliczny, film o magicznym realizmie

15-sekundowy film kinowy, proporcje obrazu 16:9. Pojedyncze, ciągłe ujęcie z ręki z płynnymi, onirycznymi przejściami i bez ostrych cięć. Surrealistyczny, magiczny, realistyczny film uliczny, którego akcja rozgrywa się na cichym, brukowanym placu miejskim o zmierzchu. Miękki obiektyw anamorficzny, subtelne rozbłyski, powolny dryf z ręki, mała głębia ostrości, ciepła, malarska gradacja kolorów. Nad głowami wiszą lampki, a w pobliżu kręci się kilku gapiów. Starszy muzyk uliczny w zniszczonym płaszczu siedzi na drewnianej skrzyni i gra na skrzypcach. Jego wygląd, ubranie, dłonie i skrzypce pozostają spójne i realistyczne przez cały czas. Podczas gry pogoda i światło wokół niego subtelnie reagują na muzykę, niemożliwą, ale traktowaną jako całkowicie naturalna. Dźwięki otoczenia: emocjonalna melodia skrzypiec na żywo, odległy szum miasta, delikatny wiatr. 0:00–0:03 Przeciąga smyczkiem po strunach, z zamkniętymi oczami, całkowicie pochłonięty. Gdy rozbrzmiewa pierwsza nuta, pojedynczy liść odrywa się od pobliskiego drzewa i powoli unosi się w górę zamiast w dół, odbijając światło latarni. Kamera powoli zbliża się do jego twarzy. 0:03–0:06 Muzyka przyspiesza. Delikatne fale wiatru wirują wokół jego stóp, delikatnie unosząc luźne papiery i płatki kwiatów z pobliskiego wózka w powolną spiralę nad tłumem. Widzowie patrzą z cichą rozkoszą, nie strachem. Kamera płynnie przesuwa się po ich twarzach. 0:06–0:09 Gra wznoszącą się, wysoką nutę. Latarnie uliczne powyżej przygasają i migoczą, a następnie rozkwitają w miękki deszcz świecących, przypominających żar cząsteczek dryfujących jak świetliki. Dziecko sięga, by dotknąć jednej z nich, a ona rozpływa się w świetle. Kamera powoli krąży wokół muzyka. 0:09–0:12 Melodia zwalnia. Płatki i żarzące się węgle łagodnie osiadają. Przez krótką chwilę lekki deszcz zaczyna padać w górę, wyparowując w mgłę tuż nad wysokością głowy i chwytając ostatnie pomarańczowe światło zmierzchu. Kamera oddala się, aby uzyskać szerszy widok. 0:12–0:15 Kończy ostatnią nutę i otwiera oczy. Wszystko znów zastyga w bezruchu, stając się zwykłym kwadratem. Uśmiecha się blado, pochyla głowę, a otwarty futerał na skrzypce spoczywa u jego stóp, czekając na napiwki. Przejście w czerń. Styl: realistyczny, ludzki występ, subtelna, nastrojowa magia, brak przeładowanego efektami komputerowymi spektaklu, ciepły, kinowy realizm, fizycznie wiarygodny ruch kamery z ręki, brak zniekształconych dłoni, brak połamanej anatomii skrzypiec, brak nakładek tekstowych. Dźwięk: delikatna, emocjonalna muzyka skrzypcowa, delikatny miejski nastrój, lekki wiatr. Brak wokalu, dialogów i tekstu.