Krótki temat dramatyczny z Seedance 2.0: „Ślub”

Scena 1 (0~3 sekundy) Księżniczka wpada w furię Wizualizacja: Wewnątrz starożytnego buduaru, mahoniowa toaletka. Księżniczka [ @Image 2] ma na sobie czerwoną suknię ślubną i złotą koronę feniksa, a jej długie włosy są splecione w grube warkocze opadające na klatkę piersiową. Księżniczka jest piękna i słodka, marszczy brwi, dąsa się ze złości i stoi z rękami na biodrach. Zbliżenie wyrazu twarzy, ciepłe światło świec. Dialog: Księżniczka jęczy: „Nie chcę poślubić kogoś, kogo nigdy nie spotkałam!” Scena 2 (3~6 sekund) Księżniczka wchodzi do lektyki Wizualizacja: Wnętrze czerwonej, odświętnej lektyki. Księżniczka [ @Image 2] zakrywa twarz czerwonym, okrągłym wachlarzem, siedząc wewnątrz krzesła. Czerwone zasłony z gazy trzepoczą, Księżniczka wygląda na niezadowoloną i mamrocze. Z zewnątrz słychać radosną muzykę. Dialog: Wewnętrzny monolog Księżniczki: „Tak czy inaczej musi być paskudnym potworem…” Scena 3 (6–12 sekund) Oszałamiające spotkanie Wizualizacje: W głównej sali starożytnej rezydencji Księżniczka [ @Image 2] powoli wychodzi z lektyki, trzymając okrągły wachlarz i spogląda w górę. Główny bohater [ @Image 1], ubrany w fioletowo-złotą brokatową szatę z wzorem chmur, idzie w jej kierunku z podświetlenia, w białym płaszczu z gazy. Jego włosy są związane złotą koroną z drutu, a na koronie lśni rubin. Nosi szeroki ciemnofioletowy pas, biały jadeitowy „Jinbu” (ozdobę talii) i jadeitowy wisiorek. Fioletowo-złota szata mieni się w słońcu, wyglądając niezwykle luksusowo. Czarne włosy powiewają, jego brzoskwiniowe oczy się uśmiechają, a on sam jest nieporównywalnie przystojny. Promienie słońca padają na niego, jakby pokryte warstwą złota. Kinowe oświetlenie, zwolnione tempo, powiewające szaty, łączące eteryczną i szlachetną aurę. Scena 4 (12–15 sekund) Księżniczka jest zauroczona. Wizualizacje: Zbliżenie na Księżniczkę [ @Image 2]. Okrągły wachlarz opada, źrenice się rozszerzają, a jej oczy są oszołomione. Jej policzki natychmiast oblewają się rumieńcem, a usta są lekko rozchylone. Nieśmiało przygryza wargę i podwija ​​rękawy. Scena stopniowo zanika, nabierając romantycznego i estetycznego charakteru. Dialog: Wewnętrzny monolog Księżniczki: „...Pachnie tak cudownie (uwielbiam to)”