Scena transformacji science fiction

65 mm IMAX, ultraszerokokątny obiektyw anamorficzny, duże ziarno filmu, silne flary. Atmosfera jak w zaćmieniu z gęstą szarą mgłą. Jedynym źródłem światła jest wewnętrzna pomarańczowo-czerwona poświata postaci, niczym gasnąca gwiazda. Pojedyncze ujęcie 15 sekund: Pokryty kurzem mężczyzna stoi samotnie na pustkowiu. Kamera ręczna okrąża go po orbicie 360°, lekko drżąc od gorąca. Powoli unosi rękę — opuszki palców stają się półprzezroczyste, powietrze zniekształca się. Jego ciało drży pod naciskiem. Pod skórą rozprzestrzeniają się jaskrawe złote pęknięcia, kości pękają. Z kręgosłupa bucha fioletowo-czarny dym z niebieskimi łukami elektrycznymi. Z głębokich pęknięć wycieka płynne złoto. Unoszące się metalowe odłamki są przyciągane w jego kierunku. Zardzewiałe czarne płyty pancerza uderzają w jego ciało iskrami, tworząc nierówny pancerz — popękane ramiona i płyta piersiowa odsłaniająca stopione jądro. Czerwony metal rozprzestrzenia się po jego twarzy, tworząc maskę. Jego oczy zapadają się, a następnie zapalają niebieskim światłem elektrycznym, jedno migocze. Wyłaniają się dwa duże, czarne rogi z bladym, fioletowym płomieniem. Na koniec unosi rękę, tworząc niebieski płomień niczym miniaturowa czarna dziura. Uderza w ziemię – spiralna fala uderzeniowa niszczy pobliskie ruiny. Cisza. Rozpościera połamane czarne skrzydła. Unosi głowę, a jego niebieskie oczy świecą przez mgłę.