Cięcie mieczem samurajskim i rytuał Noto

Ekstremalne zbliżenie z niskiego kąta. Tors skręca się w stronę, z której naciągnięto – lewe ramię opada do przodu, prawe do tyłu, ciężar ciała przenosi się na tylne biodro. Wokół torsu wirują purpurowe łuki energii, narastając intensywność. Jasny błysk rozbłyska przy rękojeści miecza. Ciało się rozwija – wybuchowy pęd prosto w stronę kamery z silnym rozmyciem ruchu i ukośnymi smugami prędkości. Twarz wypełnia kadr na chwilę, wzrok wpatrzony przed siebie – po czym dobyty miecz przelatuje obok w purpurowym błysku, a postać jest już za kamerą, kurcząc się do odległej sylwetki na tle ciemnego horyzontu. Niebo eksploduje krzyżującymi się liniami błysku miecza – każda linia przecina ukośnie całą szerokość nieba, przecinając inne linie pod losowymi kątami. Każda linia pojawia się jako gruby, jasny promień – biało-niebieski rdzeń z purpurowymi krawędziami – a następnie stopniowo się przerzedza i zanika do cienkiego, różowego śladu. Nowe linie pojawiają się nieustannie, podczas gdy starsze zanikają. Efekt warstwowy narasta do maksymalnej gęstości, po czym powoli zanika. Kamera rusza do przodu, aby ją dogonić. Świecący ślad ostrza przesuwa się po obiektywie. Postać stoi w pozycji noto — prawa ręka uniesiona nad lewym ramieniem, trzymająca miecz po przekątnej, lewa ręka na wysokości talii, prowadząca ostrze w kierunku otworu pochwy. Ostrze lśni jasnym blaskiem gwiazdy w punkcie środkowym. Cal po calu, przez kilka sekund, prawa ręka się obniża — świecący miecz opada powolnym, celowym łukiem w kierunku czekającej lewej ręki. Blask nasila się w miejscu, gdzie ostrze spotyka się z pochwą. W chwili, gdy ostrze osiada — z tyłu wybucha potężna, purpurowo-biała eksplozja światła. Promienie promieni strzelają na zewnątrz we wszystkich kierunkach. Postać staje się czystą sylwetką na tle przytłaczającej jasności. W rozbłysku światła kanji 斬 materializuje się w odważnych kaligraficznych pociągnięciach pędzla — ciemny tusz na tle oślepiającego blasku. Efekt rozprysku tuszu spływa od podstawy każdego pociągnięcia. Jasny, poziomy, purpurowy promień przecina środek kanji, a znak rozpada się wzdłuż linii cięcia – górne kreski unoszą się w górę, dolne w dół, jakby przestrzeń została podzielona na dwie części. Purpurowy blask stopniowo przygasa. Rozbite kanji utrzymuje swoją pozycję, a światło przygasa, zmieniając się w poświatę zmierzchu.