Rekurencyjny Horror Jump-Scare Prompt

„Film z perspektywy pierwszej osoby, słabo oświetlony, opuszczony pokój w starym domu nocą, estetyka lat 90., widz (bohater) klęczy przed zakurzoną drewnianą komodą z ukrytą, na wpół otwartą szufladą, ręce kamery sięgają do środka i wyciągają zużytą, nieopisaną czarną taśmę VHS pokrytą delikatnymi rysami i pajęczynami, zbliżenie na taśmę, gdy palce strzepują kurz, odsłaniając odręcznie napisaną etykietę wyblakłym markerem z napisem coś tajemniczego, na przykład „OBEJRZYJ SAM”, kamera lekko się trzęsie, słychać nerwowy oddech, cięcie do wkładania taśmy do starego magnetowidu ładowanego od góry na niskim stojaku pod telewizor, statyczny śnieg migocze na ekranie telewizora CRT, gdy urządzenie wiruje i uruchamia się z kliknięciami, linie śledzenia przesuwają się pionowo, zanim ustabilizują się w ziarnistym, czarno-białym nagraniu z kamery bezpieczeństwa z sygnaturą czasową w rogu (np. 03:17, data zasłonięta), nagranie pokazuje dokładnie to samo pomieszczenie z wysokiego kąta kamery zamontowanej w rogu — szerokie ujęcie obejmujące komoda, telewizor, miejsce, w którym widz aktualnie siedzi/klęczy i co najważniejsze, tył głowy i ramiona bohatera, gdy patrzy na ekran w czasie rzeczywistym, rekurencyjna pętla tworzy niesamowity efekt nieskończonego lustra, kamera (POV) powoli przechyla się i pochyla do przodu w konsternacji, oddech przyspiesza, a następnie subtelny ruch w materiale filmowym przyciąga uwagę: wysoka, półprzezroczysta, humanoidalna sylwetka — blada szaro-biała, niejasno kobieca lub androgyniczna z wydłużonymi kończynami i niewyraźnymi rysami — materializuje się w ciszy stojąc tuż obok siedzącego bohatera w filmie, cale od jego ramienia, na początku nieruchoma, z głową pochyloną w dół, jakby wpatrywała się w tył jego szyi, wokół jej formy pulsują słabe zakłócenia statyczne przypominające zły odbiór, ręce POV w prawdziwym życiu zastygają na pilocie, kamera gwałtownie cofa się w szoku, gdy uderza ją uświadomienie sobie, że duch stoi teraz w dokładnie tej samej pozycji, tuż poza kadrem po prawej stronie w obecnej rzeczywistości, duch na ekranie powoli podnosi jedną eteryczną rękę, jakby dotknąć ramienia bohatera, ekran zacina się jeszcze bardziej z poziomym rozrywaniem obrazu i ćwierkaniem dźwięku, punkt widzenia widza gorączkowo odwraca się, by spojrzeć poza siebie — w rzeczywistości pokój jest pusty, ale w telewizji widać dłoń ducha niemal dotykającą ekranu, narasta groza, gdy nagranie powtarza moment w nieskończoność, gęstnieje szum wideo przypominający popiół, narasta niski elektroniczny szum, fotorealistyczny obraz z dużą degradacją VHS — błędy śledzenia, rozmycie kolorów, linie skanowania, aberracja chromatyczna, stonowane zielenie i szarości kontrastujące z ciepłym bursztynowym blaskiem monitora CRT oświetlającego oszołomioną twarz bohatera odbitą w szkle, ciągłe drżenie ręki, narastający strach przez rekurencyjną niemożliwość, poczucie bycia obserwowanym zarówno z przeszłości, jak i teraźniejszości, żadnych straszaków, lecz nieustanny psychologiczny niepokój.