Film „Samotność w deszczowy dzień”

[CUT 1 — 0:00–0:03] Ekstremalne zbliżenie na dwie dłonie owinięte wokół ceramicznego kubka, para unosi się w górę powolnymi, leniwymi spiralami na tle szarego, deszczowego okna za nimi. Smugi deszczu bezszelestnie spływają po szybie. Ciepłe, bursztynowe światło lampy rozlewa się po wełnianym kocu. Wszystko jest niespieszne. Wszystko jest miękkie. Głos lektora — kobiecy głos, ledwie słyszalny szept: „Są dni, w których nie ma miejsca na nic”. [CUT 2 — 0:03–0:07] Powolne ujęcie młodej kobiety, głęboko wtulonej w szeroki fotel — w za dużym swetrze, wełnianych skarpetkach, z otwartą książką opartą o kolana. Nie czyta. Po prostu patrzy przez zalane deszczem okno na nic konkretnego. Kamera jest skupiona na jej twarzy — łagodnym wyrazie, całkowicie nieuważna, wzrok śledzący pojedynczą kroplę deszczu spływającą po szybie. Zbliżenie na otwartą książkę — zaznaczony fragment, zasuszony kwiat wciśnięty między strony. Delikatnie dosłyszany głos z offu: „Żadnych planów. Żadnego hałasu. Tylko ty, deszcz i ciepło czegoś, co trzymasz w obu dłoniach”. [FRAGMENT 3 — 0:07–0:11] Seria powolnych, intymnych ujęć — płomień świecy cicho dyszący na drewnianym stole, kot zwinięty w idealne kółko na parapecie, obserwujący deszcz, koc powoli podciągnięty pod brodę, strony przewracane bez szczególnego pośpiechu, łyżeczka mieszająca miód z herbatą w powolnych, złotych kręgach. Każdy dźwięk miękki i rozważny — tykanie zegara, deszcz uderzający o szkło, ciche przewracanie stron. Delikatnie dosłyszany głos z offu: „Cały świat gdzieś pędzi. A ty — absolutnie, pięknie nigdzie”. [FRAGMENT 4 — 0:11–0:15] Szerokie ujęcie — widoczny cały pokój. Mała lampa świeci bursztynowym światłem, deszcz pada ciężko na każde okno, ona śpi w fotelu, książka delikatnie zsuwa się z jej kolan, kubek wciąż ciepły na stoliku nocnym, świeca wciąż zieje. Kamera powoli się oddala. Pokój staje się mniejszy. Cieplejszy. Cichszy. Cisza. Ciemność. Deszcz wciąż pada. Głos z offu, ostatni i czuły: „To. To wystarczy”. LEKTOR: „Są dni, kiedy w ogóle nic się nie robi. Żadnych planów. Żadnego hałasu. Tylko ty, deszcz i ciepło czegoś, co trzymasz w obu dłoniach. Cały świat gdzieś pędzi. A ty — absolutnie, pięknie nigdzie. To. To wystarczy”. STYL: Ciepłe bursztynowe i delikatne szarości · powolne, niespieszne cięcia · dźwięk deszczu w całym utworze · szeptany, intymny głos z offu · tylko światło świecy i lampy · zanikanie w ciszy