Scena z psychologicznym horrorem i monitorem dziecięcym

15 sekund, 16:9 kinowy, pojedyncze ciągłe ujęcie z ręki podążające za postacią, minimalne cięcia (jedno mocne cięcie w momencie zaczepienia dla szokowania), niespieszne aż do ostatniego uderzenia. Konfiguracja globalna: prestiżowa estetyka horroru psychologicznego. Ciepłe domowe oświetlenie staje się zimne i niebieskie w miarę narastania grozy. Scenografia: cichy podmiejski dom nocą, ekran elektronicznej niani świecący na kuchennym blacie, korytarz prowadzący do pokoju dziecięcego widoczny w tle. Temat: młoda matka, zmęczona, ale spokojna, robiąca późną nocną kontrolę przed snem. Dźwięki otoczenia: ciche buczenie domu, odległy biały szum z monitora, niski, stopniowo narastający szum otoczenia, pojedynczy ostry impuls statyczny w momencie zaczepienia. [0:00–0:03] Stoi w kuchni, zerka swobodnie na ekran elektronicznej niani leżący na blacie, pokój dziecięcy wygląda normalnie, widać łóżeczko, nic niezwykłego. Ziewa, sięga po szklankę wody. Statyczny szum otoczenia. [0:03–0:06] Ponownie patrzy na ekran monitora i widzi na nim siebie stojącą w pokoju dziecięcym obok łóżeczka, mimo że nadal stoi w kuchni. Zamiera, wpatrując się w ekran, raczej zdezorientowana niż przerażona. [0:06–0:09] Cięcie ostre: ekstremalne zbliżenie na ekranie monitora, „ona” w pokoju dziecięcym powoli odwraca się twarzą do kamery na ekranie, nienaturalnie wolno przechyla głowę. Słychać ostry, statyczny dźwięk. [0:09–0:12] Powrót do niej w kuchni, oddycha teraz szybciej, podnosi wzrok z monitora w stronę ciemnego korytarza prowadzącego do pokoju dziecięcego, rozdarta między sprawdzaniem a pozostaniem w bezruchu. [0:12–0:15] Robi jeden powolny krok w stronę korytarza, kamera mocno wciska się w jej twarz, światło na korytarzu migocze, gdy znów się nie rusza. Dźwięk zostaje całkowicie przerwany. Ciemność. Styl: powściągliwy horror psychologiczny, brak przesadnego straszenia, brak krwi, brak widocznego strachu przed potworami budowanego przez błędy i implikacje, wiarygodne, naturalistyczne aktorstwo. Ograniczenia: spójny wygląd postaci i sceneria w całym filmie, „sobowtór” na ekranie pozostaje niejednoznaczny i niewyjaśniony, brak zniekształceń anatomicznych, brak nakładek tekstowych, napięcie eskaluje poprzez tempo akcji, a nie szok.