Fotorealistyczny krótki film o polowaniu na robaka piaskowego

Krótkometrażowy film kinowy, fotorealistyczne efekty wizualne. 15-sekundowe polowanie na pustyni w samo południe. Oślepiające światło, zero cienia, migotanie ciepła na wszystkim. [0–2 s] Dron nad głową — system czerwonych pustynnych kanionów. Wieże z piaskowca, wyrzeźbione przez wiatr łuki, wyschnięte koryta rzek. Jedna postać: kobieta na piaskowej łodzi — płaskiej drewnianej desce z trójkątnym żaglem, sunącej po ubitym piasku na kostnych płozach. Nosi owiniętą lnianą zbroję, miedziane gogle, obciążoną siatkę zwiniętą w pasie. Obserwuje piasek. [2–4 s] ECU powierzchnia piasku — ODDYCHA. Faluje na zewnątrz z punktu 200 jardów przed nią. Piasek wznosi się jak powolna kopuła. Kobieta-żagiel przecina łódź ostro w prawo. Kopuła WYBUCHNIE — robak piaskowy. 40 stóp, segmentowane, chitynowe płyty w kolorze rdzy. Jego usta to pionowa tęczówka wyłożona zgrzytającymi zębami jak kruszarka do skał. Piasek spada kaskadami z jego ciała. Ryczy — dźwięk jest GŁĘBOKI, poniżej ludzkiego słuchu, ale czujesz, jak wstrząsa ramą. [4–7 s] Pęd przez kanion — łódź kołysze się między piaskowcowymi filarami. Robak podąża PODZIEMIEM — widzisz jego ścieżkę jako ruchomy grzbiet piasku, rozbijający się o ziemię, filary pękają, gdy przechodzi pod ich fundamentami. Rzuca obciążoną sieć — owija się ona wokół piaskowcowej wieży, lina ciągnie się do jej łodzi. [7–10 s] Robak wynurza się dokładnie na ścieżkę łodzi. Pochyla deskę, łapie wiatr, a łódź SKOCZY — w powietrzu nad grzbietem robaka. W powietrzu wbija zadziorny pal w górną część jej płyty czołowej. Ląduje łodzią po drugiej stronie. Lina łączy palik z piaskowcową wieżą. [10–13 s] Robak szarżuje — lina napina się wokół wieży. Wieża TRZYMA. Pęd robaka rzuca nim na bok. Rozbija się o ścianę kanionu. Kaskada piaskowcowych gruzów spada. Chmura pyłu wybucha jak bomba. Cisza w chmurze. [13–15 s] Kurz opada. Robak leży przy ścianie kanionu, oddychając, ale przygwożdżony. Podciąga łódź, naciąga gogle. Pod goglami – spokojne, skupione oczy. Wyciąga zakrzywiony nóż i zaczyna odcinać pojedynczą, opalizującą łuskę z boku robaka – żniwo. Po to tylko przyszła. Jedną łuskę. Robak syczy, ale nie walczy. Klepie go raz po boku, bierze łuskę, odpycha się. Łódź łapie wiatr. Znika między piaskowcowymi wieżami. Ciemne. Ultrarealistyczne.