Sfotografowany arkusz partytury MIDI na fortepian

Realistyczne zdjęcie z góry na dół, przedstawiające białą, zadrukowaną kartkę papieru, położoną na jasnym drewnianym biurku, przedstawia wygenerowaną komputerowo partyturę. Strona jest wyśrodkowana poziomo, z lekką perspektywą, oświetlona miękkim, naturalnym światłem wewnętrznym z minimalnymi cieniami, co daje czysty, wydrukowany dokument. W górnej, środkowej części strony znajduje się tytuł wydrukowany prostą czcionką bezszeryfową.{argument name="file name" default="kura.mid"} -{argument name="track name" default="CH05 Piano"} Poniżej znajduje się standardowy, czarny system pięciolinii z kluczem wiolinowym i metrum 4/4, zaprojektowany tak, aby przypominał automatycznie przekonwertowaną partyturę MIDI, a nie precyzyjnie wpisaną partyturę. Po lewej stronie pierwszej linii pięciolinii znajduje się nazwa instrumentu „CH05 Piano”. Strona powinna wyświetlać pięć linii poziomej pięciolinii, przy czym początkowe numery taktów po lewej stronie każdej linii to odpowiednio 18, 21, 25, 29 i 33. W pobliżu pierwszej linii pięciolinii znajduje się znacznik tempa oznaczający ćwierćnutę równą 120. Pięciolinia jest wypełniona gęstymi, nieco sztywnymi, ale logicznymi czarnymi nutami, znakami chromatycznymi, laseczkami, łukami i pauzami. Rejestr wiolinowy zawiera liczne krzyżyki i powtarzane kombinacje krótkich nut, wizualnie przypominając przekonwertowaną partyturę fortepianową MIDI. Pierwsze trzy linie pięciolinii powinny być stosunkowo długie i wypełniać prawie całą szerokość; czwarta linia powinna być również stosunkowo długa; piąta... Linie powinny być krótkie, zajmując tylko lewą stronę strony. Nuty muszą pozostać czytelne, ale odstępy powinny mieć wygląd wygenerowany mechanicznie. Użyj czystego białego papieru z szerokimi marginesami, bez pisma odręcznego, bez kolorowych elementów, bez dodatkowej grafiki i po prostu przedstaw wydrukowaną nutę sfotografowaną na biurku.