Scena selfie z Ostatniej Wieczerzy

To filmowa, fotorealistyczna rekonstrukcja „Ostatniej Wieczerzy”, prezentująca scenę autoportretu przesyconą poczuciem współczesnego przemieszczenia, osadzoną w słabo oświetlonej, starożytnej kamiennej komnacie. [Wystawa]{argument name="central figure" default="Jesus"} Siedząc pośrodku długiego, rustykalnego, drewnianego stołu, ubrany w ciemną, ziemistą szatę biblijną, z jedną ręką wyciągniętą do aparatu, trzyma nowoczesny czarny smartfon do grupowego selfie. Wokół niego dwunastu uczniów tłoczy się ciasno wokół stołu, tworząc w sumie trzynastu, wszystkich ubranych w proste szaty z I wieku n.e. w odcieniach beżu, brązu, szarości, delikatnego błękitu i kremu. Kompozycja ma stworzyć intymną, lekko humorystyczną, a jednocześnie autentyczną atmosferę, w której każda osoba pochyla się w stronę telefonu, jakby pozowała do zdjęcia. Ciepłe światło świec i delikatne światło ognia, z kilkoma świecami widocznymi na stole i w niszach ściennych, tworzą bursztynowe refleksy, głębokie cienie i sakralną, staroświecką atmosferę. Stół zastawiony jest rustykalną ceramiką, glinianymi kubkami, drewnianymi misami, podartymi plackami i prostymi potrawami. Tło powinny stanowić surowe, otynkowane ściany z kamienia, wiszące zasłony, drewniane kołki i skromne, historyczne dekoracje. Ujęcie z perspektywy telefonu komórkowego, tworzące średnio-szerokokątną kompozycję portretową, charakteryzuje się małą głębią ostrości, kinowym realizmem, delikatnymi fakturami tkanin, naturalnymi odcieniami skóry i bogatymi, ciepłymi odcieniami brązu.