Scena akcji i komedii w Kanuragan

Wschodni styl komedii akcji, 15 sekund, jedno ciągłe ujęcie. W prostym, drewnianym padepokan (tradycyjnej sali sztuk walki) w zachodniej Jawie, z atmosferą silnego jawajskiego mistycyzmu (kejawen), starszy mistrz wewnętrznej mocy stoi spokojnie pośrodku, ubrany w tradycyjny czarny strój. Jego wyraz twarzy jest pokorny i opanowany, jakby miał zademonstrować technikę lekkiego oddychania. Czterech uczniów podchodzi jeden po drugim z ciekawością. Pierwszy uczeń podchodzi – mistrz delikatnie stuka go palcem w ramię i nagle uczeń zostaje odrzucony do tyłu, turlając się po podłodze. Drugi uczeń wchodzi; lekkim dotknięciem nadgarstka dramatycznie wiruje w powietrzu i upada na bok. Trzeci uczeń przygotowuje się, ale delikatne dotknięcie w czoło wyrzuca go daleko w powietrze, ślizgając się po podłodze. Czwarty uczeń wchodzi pewnie, ale przy najlżejszym dotknięciu zostaje odrzucony do tyłu po przesadnym łuku, przeskakując drewniane rekwizyty sali. Za każdym razem, gdy to się dzieje, mistrz cofa rękę z lekkim zaskoczeniem i lekkim zażenowaniem, jakby nie spodziewał się tak imponujących rezultatów. Kamera szybko przełącza się między ujęciami szerokokątnymi i średniokątnymi, rejestrując płynną, a zarazem przesadną akcję. Cała sala pogrąża się w oszołomionej ciszy, wszyscy zastygają w niedowierzaniu.