Prank z perspektywy pierwszej osoby: Hangzhou Dining

Realistyczna akcja na żywo, jedno ciągłe ujęcie, w pełni pierwszoosobowy POV, bez cięć, bez zmian kątów, bez przejść między scenami, bez montażu, bez cięć flash, bez muzyki, bez napisów. Tylko dwie postacie: mój niewidoczny pierwszoosobowy POV i @Image1 siedzący naprzeciwko mnie. Tylko naturalne dźwięki otoczenia: lekki hałas restauracji, zastawa stołowa, odległa woda, słabe głosy, żucie, plucie, płukanie, mój śmiech. Sceneria: Stół jadalny na świeżym powietrzu obok Jeziora Zachodniego w Hangzhou, w pobliżu wody, spokojne światło dzienne lub łagodne światło późnego popołudnia. Prawdziwy realizm wideo ze smartfona, uziemione tekstury, realistyczne jedzenie, realistyczny ruch ciała i dłoni, precyzyjne użycie pałeczek, precyzyjny ruch ust, precyzyjne ustawienie ostrości wzroku. Jezioro pozostaje widoczne po jednej stronie kadru. Postać: @Image1 jest jedyną widoczną osobą. Potrafi płynnie przełączać się między lekko groźną-słodką a miękką rozkoszą. Synchronizacja ust, głosu, ekspresji i mowy ciała pozostaje w pełni zsynchronizowana. Łuk emocjonalny: radosny i zrelaksowany podczas jedzenia, potem zszokowany obrzydzeniem, a potem gniewne zażenowanie. Stół: Dokładnie 7 dań na stole. Jedno z dań to ryba z octem z West Lake pokazana na @Image2. @Image1 radośnie je ryż i inne dania, ale na początku nie rybę. Stół wydaje się pełny, ale czytelny. Danie z rybą pozostaje wyraźnie widoczne, zanim jej je zaoferuję. Kamera: Całe wideo jest z mojej pozycji siedzącej z perspektywy pierwszej osoby naprzeciwko stołu. Moja ręka i pałeczki mogą naturalnie wejść w kadr. Lekkie mikrodrżenie ręki spowodowane oddychaniem i śmiechem, nigdy chaotyczne. Żadnych ujęć z perspektywy trzeciej osoby, żadnych ujęć od tyłu, żadnych ujęć z góry, żadnych cięć. Ciągłe wiarygodne kadrowanie skupione na @Image1 z widoczną częścią jeziora. Akcja: @Image1 siedzi naprzeciwko mnie, radośnie je ze swojej miski, delektując się ryżem i innymi daniami oprócz ryby z octem z West Lake. Wygląda na bystrą, zabawną, zrelaksowaną, uroczą. Z perspektywy pierwszej osoby podnoszę jeden kęs ryby pałeczkami i powoli wyciągam go w jej stronę. Zauważa to natychmiast, ufa mi, pochyla się do przodu, otwiera usta z zadowoleniem i wydaje uroczy dźwięk „aam”, gdy gryzie rybę. Delikatnie odsuwam pałeczki i dłoń z kadru. Żuje radośnie przez około sekundę, spodziewając się, że będzie smakować dobrze. Potem smak uderza. Jej wyraz twarzy natychmiast zmienia się w przesadny, ale wiarygodny wyraz obrzydzenia. Na jej twarzy pojawia się komiczny, purpurowo-obrzydliwy wyraz, pozostając jednocześnie w realistycznym stylu aktorskim. Szybko odwraca się w stronę jeziora i wypluwa wodę, powtarzając dźwięki „ptui, ptui, ptui”. Ruch jest szybki, płynny i ciągły od żucia do odrzucenia. W chwili, gdy zaczyna pluć, zaczynam się śmiać z perspektywy pierwszej osoby i śmieję się przez całą reakcję. Mój śmiech brzmi szczerze, rozbawiony i niekontrolowany, dochodzący zza kamery. Kamera lekko drży od śmiechu. Po splunięciu @Image1 wystawia język z obrzydzeniem i natychmiast chwyta wodę ze stołu.