Wideo z filmu Earth's Eye

Koncepcja główna: Patrząc z kosmosu na Ziemię, kamera swobodnie spada w kierunku powierzchni. Po każdym uderzeniu odbija się i ląduje na punktach orientacyjnych na różnych kontynentach. Trajektorie odbić tworzą świecące łuki lotu nad Ziemią, ostatecznie formując gigantyczne oko. Tekstura wiernie odwzorowana w połączeniu z surrealistycznym widowiskiem wizualnym, ultrawysoka rozdzielczość 8K. Zimne, niebieskie tony sceny kosmicznej naturalnie przechodzą w charakterystyczne światło i cień scen naziemnych. Funkcje obejmują realistyczne rozpraszanie światła w atmosferze, chmury wolumetryczne i efekty cząsteczkowe. 0-2 sekundy: Widok kosmosu, Ziemia powoli się obraca, zajmując dwie trzecie prawej strony ekranu. Krawędź atmosfery jarzy się złotym łukiem. Cisza. Kamera nagle traci kontrolę i przyspiesza w kierunku Ziemi: perspektywa pierwszej osoby, swobodny spadek przenikający atmosferę. Tarcie powietrza generuje pomarańczowo-czerwone płomienie plazmy otulające krawędzie obiektywu. Ekran gwałtownie wibruje. Rozlega się huk dźwiękowy, gdy bariera dźwięku zostaje przekroczona, a chmury gwałtownie rozrywają się na boki. 2-4 sekundy: Kamera przebija się przez chmury. Poniżej znajduje się panoramiczny widok nocnego Paryża. Światła Wieży Eiffla szybko się powiększają i zbliżają. Kamera zatrzymuje się gwałtownie w ostatniej klatce, zanim uderzy w iglicę wieży: Czas zamarza. Światło na szczycie Wieży Eiffla pulsuje raz jak bicie serca, uwalniając złotą falę uderzeniową. Fala uderzeniowa wyrzuca kamerę na wschód. Kamera przekształca się w meteor przelatujący przez nocne niebo kontynentu europejskiego. Światła miasta na ziemi szybko cofają się jak płytka drukowana. Ślad meteoru pozostawia pierwszy świecący łuk na powierzchni Ziemi. 4-6 sekund: Kamera meteoru nurkuje nad północno-zachodnimi Chinami, przelatując przez nocne niebo z rozgwieżdżonym niebem, uderzając w Wielki Mur: Kamera leci bardzo nisko, ocierając się o mur. Cegły na murze są unoszone przez przepływ powietrza, zawieszane, a następnie spadają, tworząc falę. Podczas gdy podąża za wieżami sygnalizacyjnymi i przelatuje nad nimi, każda wieża kolejno zapala swój sygnał świetlny. Blask ognia oświetla otaczające góry. Kamera przechodzi przez płomień ostatniej wieży sygnalizacyjnej: Pomarańczowy płomień stopniowo przechodzi w pomarańczowy wschodu słońca. Kamera znajduje się teraz nad Tadź Mahal w Indiach wczesnym rankiem. Ujęcie z góry pokazuje idealnie symetryczne odbicie Tadź Mahal rozwijające się w basenie niczym wzór mandali. Kamera spiralnie opada, wsysana przez odbicie w powierzchnię wody. 6-8 sekund: Po wniknięciu w wodę kamera obraca się pod wodą. Kiedy wynurza się, w Rio de Janeiro jest południe. Kamera rejestruje ujęcie w górę z morza, ukazując sylwetkę posągu Chrystusa Odkupiciela z wyciągniętymi ramionami pod światło. Kamera spiralnie wznosi się, krążąc wokół posągu, wspinając się na jego wysokość. Kule błyskawic zaczynają kondensować się na czubkach palców posągu Chrystusa. Kula piorunowa wystrzeliwuje kamerę nad Ocean Atlantycki: Kamera przemienia się w łańcuch błyskawic przeskakujący między chmurami. Każda błyskawica na chwilę zamraża różne punkty orientacyjne poniżej: Statuę Wolności, piramidy, Operę w Sydney, Górę Fuji, niczym błysk o dużej prędkości z perspektywy Boga. 8-10 sekund: Ostatnie uderzenie pioruna wyrzuca kamerę z powrotem w przestrzeń kosmiczną. Kamera obraca się, zwalnia i stabilizuje, ponownie zwracając się ku Ziemi: W tym momencie wszystkie trajektorie odbić, jakie kamera wykonała na powierzchni Ziemi, połączyły się w świecące łuki. Widziane z kosmosu, łuki te tworzą kształt gigantycznego ludzkiego oka pokrywającego powierzchnię Ziemi. Tęczówka oka składa się z miniaturowych punktów świetlnych punktów orientacyjnych. Pozycja źrenicy to dokładnie błękitny ocean Ziemi. To Oko Ziemi powoli mruga raz. W chwili, gdy mruga, punkty świetlne wszystkich punktów orientacyjnych migają jednocześnie jak oddech. Kamera powoli się oddala, kurcząc Ziemię do środka ekranu, otoczoną rozległym, rozgwieżdżonym niebem. Pozostający dźwięk to długi, niski szum Ziemi zmieszany z pogłosem odległych punktów orientacyjnych, stopniowo zanikający w ciszy.