Scenariusz filmowy do filmu „Atak obcych na pustynię”

Baza wojskowa na pustyni w jasnym, surowym świetle dnia, dookoła wydmy, namioty i wieże obserwacyjne, duży wóz radarowy z wirującą anteną zaparkowany na otwartej przestrzeni. Olbrzymi kosmita – brązowoczarny, oślizgły, z długimi, smagającymi mackami – owinął mackami wóz radarowy i ciągnie go po piasku w kierunku wydm, a operator uwięziony w kabinie. Na wieży obserwacyjnej żołnierz ładuje wyrzutnię rakiet. Dźwięk: jęk metalu, chlupot mokrych macek, krzyki mężczyzn, niski ryk kosmity, głosy z radia. Ujęcie 1 (0–3 s) — HAK: Niski strzał po piasku. Olbrzymi kosmita owinął swoimi oślizgłymi mackami wóz radarowy i ciągnie go tyłem przez pustynię w kierunku wydm, koła żłobią głębokie ślady w piasku, antena wygina się i iskrzy. W kabinie operator wali w szybę i krzyczy do radia: „WCIĄGA MNIE NA WYDMY!” Ujęcie 2 (3–6 s): Na wieży obserwacyjnej. Żołnierz podnosi wyrzutnię rakiet na ramię i celuje w ciężarówkę – ale wstrzymuje ogień, obcy jest owinięty wokół kabiny, a operator wciąż w środku. Krzyczy przez radio: „Wynoś się! Skacz!”. Ujęcie 3 (6–9 s): Na ciężarówkę z radarem. Operator wykopuje drzwi, przecina pas, który go trzyma, i wyskakuje na piasek, tocząc się i biegnąc. Obcy, wciąż owinięty wokół pustej ciężarówki, ciągnie ją za sobą, a następnie zsuwa się na otwarty, piaszczysty teren, wyprostowując się wysoko i wyraźnie, z szeroko rozpostartymi mackami. Ujęcie 4 (9–13 s) — DUŻY MOMENT W ZWOLNIONYM TEMPIE: Obcy jest teraz na otwartej przestrzeni na piasku. Żołnierz strzela z wieży. Czas na pocisk – rakieta mknie przez pustynię w zwolnionym tempie, dym ciągnie się za nią, prosto w obcego. Uderzenie wyrzuca jego śliskie ciało z piasku, macki rozrzucają się na boki, a kurz i piasek unoszą się w powietrzu. Ujęcie 5 (13–15 s): Czas cofa się gwałtownie. Potężny strumień ognia i śluzu przetacza się po płaskim piasku, gdy obcy pada i leży nieruchomo. Operator biegnie przez wydmy, gdy żołnierze wychodzą z namiotów. Dym unosi się nad pustynną bazą. Cięcie.