Podpowiedź do filmu komediowego z kamienną twarzą i absurdem

Uliczny sprzedawca jedzenia po czterdziestce, szeroki w ramionach, w białym fartuchu, z czerwoną bandaną na głowie, stoi za wokiem na straganie nocnego targu. Właśnie gdy przygotowuje dramatyczny rzut, w kieszeni dzwoni mu telefon. Bez wahania podrzuca warzywa z sosem w powietrze, tworząc idealny łuk nad wokiem, pod wpływem płomienia, i w tej samej chwili wyciąga telefon i odbiera. Kamera mocno trzyma z boku łuk nad wokiem. Gdy warzywa osiągają szczyt, nagle zatrzymują się – zawieszone w powietrzu. Każda kropla sosu i każdy kawałek warzywa zawisają zamrożone w precyzyjnej rzeźbiarskiej formacji nad wokiem. Spokojnie rozmawiając przez telefon, sprzedawca mówi: „Dobra, zrobię to. Właśnie jestem w trakcie robienia czegoś. Zrobię to za pięć minut”. Rozłącza się. Zerka na zegarek. Pochyla się do przodu i bada zawieszony łuk z różnych kątów, trzymając ręce za plecami. Dźga jedną zawieszoną marchewkę. Zostaje. Wzrusza ramionami, sięga w górę i układa kilka elementów w bardziej estetyczny układ. Cofa się. Ocenia. Kiwa głową. W końcu mimochodem stuka w zawieszony łuk. Warzywa i sos natychmiast lądują z powrotem w woku i gotują się dalej, jakby nic się nie stało. Ciepłe oświetlenie nocnego targu, para z okolicznych straganów. Beznamiętna, absurdalna komedia, fizyka stopklatki, precyzyjny timing, fotorealistyczne 4K.