Podpowiedź dotycząca narracji w stylu Dark Fantasy/Horror

Wiatr przemyka przez czarne sosny niczym tępe ostrze drapiące kość. Śnieg nie pada – smaga na boki, wbijając się w szczeliny kołnierzy, roztapiając się w ostry, natychmiastowy ból. Światło pochodni drży w białej burzy, odsłaniając pień, gałąź, skrawek ziemi – a potem oddaje go z powrotem głębszej ciemności. Poruszają się powoli. Buty zapadają się z przytłumionym chrupnięciem, a każdy krok przypomina kłótnię z lasem: proszę, nie zwracaj na nas uwagi. Ktoś kaszle raz i natychmiast tego żałuje – dźwięk odbija się, cienki i upokarzający, jakby drzewa śmiały się z jego strachu. Kolczuga powinna być już ciepła, złagodzona ciepłem ciała, ale nie jest. Jest źle – zimno, jakby niewidzialny chłód pełzał po metalu od zewnątrz do wewnątrz.