Podpowiedź dotycząca sekwencji sprintu w kinowym Shibuya

Pojedyncze, ciągłe ujęcie filmowe. Dźwięk zaczyna się od dziennego hałasu ulicy Shibuya, zmieszanego z dźwiękami 8-bitowych gier wideo i chaotycznym japońskim gwarem. Muzyka w tle: struny shamisen. Kamera przesuwa się nisko po ziemi. Skórzany but dziewczyny uderza w kadr — ciężki pierwszy krok. Japońska uczennica w mundurku JK wbiega w kadr z zawrotną prędkością, a następnie nagle zwalnia w drugim takcie. Przetacza się na bok i biegnie wzdłuż przejścia dla pieszych w Shibuya, prawie ocierając się o obiektyw, spódnica zamaszyście przecinając kadr. Przeszkoda przed nią. Nagle przyspiesza, wchodzi na niski murek — wybuchowy skok. Kamera unosi się w powietrze razem z nią. W dole migają światła miasta. Ląduje stabilnie, stabilizuje się jedną ręką, natychmiast toczy się do przodu. Kamera wykonuje pół obrotu podczas obrotu, a następnie szybko koryguje. Biegnie dalej. Z pełną prędkością. Biegnie w kierunku barierki. Bez wahania. Skacze. Kamera podąża za nią w stan nieważkości. Wiatr wyje. Muzyka shamisen na chwilę urywa się w powietrzu. Ląduje na niższej platformie. Kolana amortyzują uderzenie. Najniższy punkt. Kolejny krok – gwałtownie unosi głowę i kontynuuje sprint w tłum.