Film z montażem filmowym dla Seedance 2.0

[ @Image 1] (Główny film, mężczyzna) [ @Image 2] (Główny film, kobieta) Jakość kinowa, 15 sekund, montaż, brak napisów, dialogi koreańskie. Początek od 0 do 1 sekundy, ciepłe żółte ziarno, przeszłość, słoneczna popołudniowa kawiarnia, ona śpi twarzą w dół na stole, on siedzi naprzeciwko, podbródek opiera na dłoni, patrzy na nią z góry, jego usta wykrzywiają się niekontrolowanie, obraz ma lekkie ziarno i prześwietlenie. Cięcie ostre, 1 sekunda, zimna, niebieska, deszczowa noc, teraźniejszość, pusty dach, stoi tyłem do kamery w deszczu, jego płaszcz jest przemoczony i przylega do pleców, nieruchomy, jak kamienny posąg porzucony przez czas, przejście temperatury z ciepłej żółci na zimny błękit natychmiast załamuje się w tej klatce. Mocne cięcie do ostatnich 2 sekund, wejście do nocnego sklepu spożywczego, podaje mu kubek gorącego napoju, on go nie bierze, patrząc na nią z góry: „이거 나 주는 거야?” (Czy to do mnie?) Przewraca oczami i odwraca się, żeby odejść, on uśmiecha się i idzie za nią, kamera śledzi plecy obojga wchodzących w noc. Mocne cięcie do teraźniejszości, 3 sekundy, stoi przy wejściu na dach, ściskając żelazną bramę, deszcz uderza ją w ramię, nie rusza się, po prostu stoi tam, patrząc na jego plecy, niepewna, czy wejść, czy wyjść. Mocne cięcie do ostatnich 4 sekund, ekstremalne zbliżenie, jego ręka wkłada słuchawkę do jej ucha, opuszek jego palca zatrzymuje się przy jej uchu na sekundę, oboje udają, że nie zauważają. Mocne cięcie do teraźniejszości, 5 sekund, ekstremalne zbliżenie, te same dłonie, teraz schowane w kieszeniach, deszcz sączący się przez mankiety, jego dłonie powoli zaciskają się w kieszeniach. 6 do 10 sekund zwalnia, w końcu puszcza żelazną bramę i wychodzi na deszcz, zatrzymując się pół metra za nim. Deszcz jest głośny, ale jej głos wciąż przebija się przez tłum — „왜 연락 안 했어.” (Czemu się do mnie nie odezwałeś.) Nie odwraca się, milczy przez dwie sekundy. „연락하면 뭐가 달라져?” (Jaką różnicę zrobiłby kontakt ze mną.) Zamyka oczy, czuje, jak coś mocno uciska jej klatkę piersiową, kiedy znów się odzywa, jej głos drży — „달라지잖아. 나한테는.” (To by zrobiło różnicę. Dla mnie.) W końcu się odwraca, widząc jej twarz, na której deszcz i łzy są nieodróżnialne, jego jabłko Adama się porusza, mówi chrapliwie — „알아. 그래서 더 못 했어.” (Wiem. Dlatego nie mogłem zrobić tego dłużej.) 10 do 13 sekund, montaż rozpuszczający, ten sam dach, ta sama pozycja kamery, przeszłość to słoneczny wieczór, ona stoi przy balustradzie i uśmiecha się do niego, on podchodzi i przyciąga ją do siebie, zachód słońca rozciąga ich cienie, teraźniejszość to deszczowa noc, ta sama pozycja, on stoi przed nią, dwie osie czasu nakładają się na siebie w tej samej klatce na całą sekundę, jej przeszły uśmiech i jej obecne łzy przyciśnięte do tej samej twarzy. 13 do 15 sekund, on nie mówi ponownie, podnosi rękę i przyciska głowę do jego piersi, ona opiera się przez dwie sekundy, potem jej ręce powoli się unoszą i mocno chwytają ubranie na jego plecach, kamera powoli oddala się do ekstremalnie długiego ujęcia, dwoje kurczy się do sylwetki w kurtynie deszczu, neonowe światła rozbijają się i migoczą w kałużach, obraz stopniowo nieruchomieje, dźwięk stopniowo zanika, zanika do czerni. Poprzednie sceny są w całości ciepłym żółto-pomarańczowym ziarnistym ujęciem 16 mm z ręki, obecne sceny są zimnym niebiesko-czarnym odbiciem wody deszczowej, kamera zbliża się do ekstremalnych zbliżeń podczas dialogów, nasycenie eksploduje na jedną klatkę podczas rozpuszczania, a następnie wraca do zimnych tonów, muzyka w tle wykorzystuje lekkie szarpanie gitary w poprzednich scenach, zanika przy wchodzeniu w sceny teraźniejsze, pozostawiając tylko dźwięk deszczu, głęboki pojedynczy strunnik wiolonczeli zaczyna grać po ostatniej linijce dialogu, całkowita cisza przed zanikaniem do czerni.