Horror filmowy na stacji linii podmiejskiej KRL w Dżakarcie

Horror kinowy. Stacja linii podmiejskiej KRL w Dżakarcie nocą, peron stacji Sudirman, ostre żółto-białe oświetlenie jarzeniowe, brudna, wytarta podłoga z płytek, niebieski wagon pociągu KRL zaparkowany na peronie, indonezyjskie szyldy na ścianach. Młoda kobieta w [strój referencyjny] pozuje obok wagonu, robiąc sobie selfie i uśmiechając się. Na ścianie pociągu za nią wisi duży plakat reklamowy przedstawiający piękną twarz kobiety. Powierzchnia plakatu zaczyna się marszczyć i pękać. Długie, czarne, mokre włosy przebijają się przez błyszczący papier. Blada dłoń z czarnymi paznokciami przedziera się przez niego. Kuntilanak w podartej białej kebaya wyczołguje się z plakatu, stopy nie dotykają ziemi, długie włosy zakrywają jej twarz, a głowa jest przechylona pod nienaturalnym kątem. Przechodnie na peronie krzyczą i uciekają. Kobieta upuszcza telefon i ucieka. Ujęcie z kamery z ręki, pędzi przez peron, szybki rzut oka za siebie, kuntilanak pędzi z niewiarygodną prędkością, zbliżając się do celu, włosy powiewają, biała kebaya jest postrzępiona. Światła awaryjne migają na czerwono. Drzwi pociągu zatrzaskują się z hukiem. Ślepa uliczka. Szerokie ujęcie: kobieta przyciska plecy do zamkniętych drzwi pociągu, nie mając dokąd uciec. Kuntilanak zatrzymuje się. Powoli unosi głowę. Dwoje pustych, czarnych oczu spod włosów. Drżąca kamera ręczna, rozmycie w ruchu, cienie o wysokim kontraście, estetyka horroru, kinowa.