Drenaż mózgów – zachęta do animacji poklatkowej

Hiperrealistyczna miniaturowa diorama, animacja poklatkowa, ręcznie wykonane materiały dotykowe — prawdziwa tkanina, glina, druciane szkielety, prawdziwe maleńkie rekwizyty. Gliniany mężczyzna siedzi przy miniaturowym biurku w przytulnym biurze, przed nim otwarty jest prawdziwy maleńki laptop świecący znajomym interfejsem czatu — biały ekran, naprzemiennie szare i białe bąbelki. Jego gliniana głowa jest w przekroju — jedna połowa czaszki otwarta jak zawiasowa pokrywa odsłaniająca pulchny, zdrowy, różowy gliniany mózg wypełniający całą jamę. Wpisuje pytanie. [cięcie] Czat odpowiada — pojawia się szary bąbelek. Uśmiecha się. W animacji poklatkowej mózg nieznacznie się kurczy, między mózgiem a czaszką pojawia się maleńka szczelina. Nie zauważa tego. Wpisuje ponownie. [cięcie] Szybki montaż — każde pytanie odpalane w szybkiej animacji poklatkowej. Z każdą wysłaną wiadomością mózg kurczy się o jedno kliknięcie — pulchny do orzecha włoskiego, do winogrona, do groszku. Pusta przestrzeń czaszki wypełnia się prawdziwymi, małymi pajęczynami, przetacza się miniaturowy wiatropylek, w jego głowie na małym kołku pojawia się mały znak „DO WYNAJĘCIA”. [cięcie] Zbliżenie wnętrza czaszki — mózg jest teraz pojedynczym, małym, różowym okruchem grzechoczącym na dnie ogromnej, pustej jamy. Prawdziwy, malutki obraz echa — okruch odbija się od ścian jak wygaszacz ekranu. [cięcie] Szerokie ujęcie — mężczyzna odchyla się z ogromnym, zadowolonym, glinianym uśmiechem, ręce za głową, stopy na biurku. Na ekranie laptopa w pasku bocznym widać setki rozmów. Na ścianie za nim, oprawione dyplomy zbierają prawdziwy kurz. Prawdziwy, mały pająk zbudował sieć między jego uchem a ramieniem. Wygląda na całkowicie zadowolonego. Okruch mózgu osiada w kącie i przestaje się ruszać