10-sekundowy film komediowy z podpowiedzią: Awaria drzwi kuriera dostawczego

10-sekundowa kinowa stylizowana realistyczna animacja 3D, inspirowana Pixarem, ale fizycznie wiarygodna, ultra czysta topologia, nieskazitelna spójność czasowa, idealna trwałość obiektu, brak morfingu, migotania, dryfu tożsamości, dodatkowych palców, duplikatów obiektów, zmian kostiumów, zakłóceń kamery, zmian otoczenia, tekstu, napisów, znaku wodnego. Główny bohater: Młody kurier, czarujący i ekspresyjny, realistycznie stylizowana twarz 3D, ciepłe brązowe oczy, krótkie, lekko potargane ciemne włosy, atletyczna, szczupła budowa ciała. Strój: Jasnożółta kurtka dostawcza, ciemne spodnie bojówki, białe trampki, izolowana torba dostawcza na ramię. Ubranie pozostaje identyczne we wszystkich klatkach. Główny obiekt: Automatyczne przesuwane szklane drzwi supermarketu. Drzwi muszą pozostać fizycznie spójne, tego samego rozmiaru, tego samego położenia, tych samych odbić, tego samego projektu kadru przez całe ujęcie. Środowisko: Wejście do małego osiedlowego sklepu spożywczego, kafelkowy chodnik, plakaty z napojami w środku, widoczne koszyki na zakupy, późnopopołudniowe światło słoneczne, delikatne odbicia na szkle. Tło pozostaje stałe i spójne. Styl: Pixar-podobny urok z realistycznymi materiałami, wiarygodnym cieniowaniem skóry, kinowym globalnym oświetleniem, miękkim światłem odbitym, wysokiej jakości animacją, komediowym wyczuciem czasu, wyraźną animacją twarzy, fizycznie wiarygodnym ruchem. Założenie komediowe: Kurier próbuje wejść, ale automatyczne drzwi otwierają się tylko wtedy, gdy on się odsuwa, i zamykają za każdym razem, gdy pewnie się zbliża. Kamera: Jedno zablokowane ujęcie średnio-szerokie z bardzo subtelnym kinowym wsunięciem, bez cięć, bez zmian kąta, bez zmian zniekształceń obiektywu. Łuk aktorski: Pewny siebie -> zdziwiony -> zirytowany -> przeciążony -> pokonany. Oś czasu akcji: 0:00-0:02 Podchodzi do automatycznych drzwi z wyluzowaną pewnością siebie, lekkim uśmiechem, poprawia torbę dostawczą, dociera do wejścia. Drzwi pozostają zamknięte. 0:02-0:04 Cofa się, zdezorientowany. Natychmiast drzwi otwierają się same. Rozjaśnia się i znowu robi krok do przodu. Drzwi zamykają się tuż przed jego przybyciem. 0:04-0:06 Próbuje ponownie, tym razem szybciej. Pochyla się w lewo, w prawo, robi malutkie kroczki, duże kroczki, przykucnięte kroki, wszystko z coraz bardziej absurdalną powagą. Za każdym razem drzwi reagują w dokładnie nieodpowiednim momencie. 0:06-0:08 Teraz w pełni zaangażowany, wykonuje przesadzone ruchy „skradania się”, dramatycznie zastyga w bezruchu, a następnie przebiega niewielki dystans. Drzwi wciąż go trollują z idealnym komicznym wyczuciem czasu. Mimika twarzy staje się coraz bardziej desperacka, ale pozostaje atrakcyjna i czysta. 0:08-0:10 W końcu świętuje, ponieważ drzwi otwierają się szeroko — ale triumfalnie wchodzi prosto na idealnie czysty, stały szklany panel boczny obok nich, a nie na otwarte drzwi. Miękkie, komiczne uderzenie, żadnych obrażeń, tylko oszołomiona cisza. Powoli przesuwa jedną rękę po szybie z nadszarpniętą godnością. tożsamość aktora i dokładny układ sklepu przez całe 10 sekund.