Vrouw versus gevechtsrobot

Een eenzame vrouw staat op een smalle rotsachtige bergkam hoog in het Kaukasusgebergte tijdens het gouden uur. De wind giert door haar gescheurde tactische jas, haar donkere haar wappert over haar bezwete gezicht. Stormwolken pakken zich samen achter grillige, met sneeuw bedekte bergtoppen. Onder haar ligt een vallei van 600 meter open lucht en mist. Een tweebenige gevechtsrobot van 1,80 meter – met een matzwart titanium chassis, een gebarsten borstplaat waaruit vonken spatten en een verbrijzelde optische sensor – stormt op haar af over de gebroken leisteen. Ze draait zich abrupt naar links, haar laarzen glijden over het losse grind aan de rand van de klif, grijpt de arm van de robot midden in de zwaai en leidt zijn volle momentum om in de rotswand – de steen spat uiteen bij de inslag. Ze draait zich om, beide handen klemmen zich vast aan een verbrijzelde onderarm die ze van het chassis van de robot heeft gerukt. De robot komt omhoog, de hydrauliek hapert, zijn enige overgebleven rode optische sensor richt zich op haar. Ze staan ​​tegenover elkaar op de smalle richel. Geen van beiden beweegt. Het laatste zonlicht verdwijnt achter de berg. Alles kleurt koud blauw en grijs. Haar adem condenseert in de ijskoude lucht. De camera begint als een laag, grondgericht volgsysteem tijdens de aanval, schakelt over naar een snelle zijwaartse dollybeweging tijdens de inslag, zoomt in op een extreme rack-focus close-up van haar bloeddoorlopen ogen en stijgt vervolgens in een langzame 360-gradenbaan rond beide figuren – de open hemel en de afgrond zijn in elk beeld zichtbaar. ARRI Alexa filmgrain. Anamorfisch 2.39:1 breedbeeld. Realtime fysica en bewegingsonscherpte bij de inslag. Geluid: schurend metaal, stormachtige wind, moeizame ademhaling, een laag, metaalachtig gezoem en een enkele, verre hartslag die wegsterft in stilte.