Fotorealistische korte film over de jacht op een zandworm.

Cinematische korte film, fotorealistische VFX. Een jacht van 15 seconden in de woestijn midden op de dag. Verblindend licht, geen schaduw, hitte die alles doet glinsteren. [0–2s] Drone boven het rode woestijncanyonstelsel. Zandstenen torens, door de wind uitgeslepen bogen, droge rivierbeddingen. Eén figuur: een vrouw op een zandskiff – een platte houten plank met een driehoekig zeil, die over het samengepakte zand glijdt op beensledes. Ze draagt ​​een linnen harnas, een koperen bril en een verzwaard net om haar middel. Ze kijkt naar het zand. [2–4s] ECU het zandoppervlak – het ademt. Het golft vanuit een punt 200 meter verderop. Het zand stijgt langzaam op als een koepel. De zeilster stuurt de skiff scherp naar rechts. De koepel barst open – een zandworm. 12 meter lang, gesegmenteerd, met chitineuze platen in de kleur van roest. Zijn mond is een verticale iris met malende tanden als een steenbreker. Zand dwarrelt van zijn lichaam af. Het brult — het geluid is DIEP, onder het menselijk gehoor, maar je voelt het frame trillen. [4–7s] Achtervolging door de kloof — de skiff manoeuvreert tussen zandstenen pilaren. De worm volgt ONDERGRONDS — je ziet zijn pad als een bewegende zandrug, die door de aarde beukt, pilaren die barsten als hij onder hun fundamenten doorgaat. Ze gooit het verzwaarde net — het wikkelt zich om een ​​zandstenen toren, het touw sleept naar haar skiff. [7–10s] De worm komt direct in het pad van de skiff boven water. Ze kantelt het plankje, vangt de wind en de skiff SPRONG — door de lucht over de rug van de worm. In de lucht drijft ze een weerhaak in de bovenkant van zijn kopplaat. Landt de skiff aan de andere kant. Touw verbindt de weerhaak met de zandstenen toren. [10–13s] De worm stormt weg — het touw spant zich tegen de toren. De toren HOUDT. De bewegingsenergie van de worm slingert hem zijwaarts. Hij stort neer tegen een kloofwand. Zandsteenpuin stort neer. Een stofwolk barst los als een bom. Stilte in de wolk. [13–15s] Het stof daalt neer. De worm ligt tegen de canyonwand, ademend maar vastgeklemd. Ze brengt de boot ernaast en zet haar duikbril op. Onder de bril – kalme, gefocuste ogen. Ze trekt een gebogen mes en begint een enkele iriserende schub van de flank van de worm te snijden – de oogst. Dat is alles waarvoor ze gekomen is. Eén schub. De worm sist, maar verzet zich niet. Ze klopt hem een ​​keer op de flank, pakt de schub en vaart weg. De boot vangt wind. Ze verdwijnt tussen de zandstenen torens. Zwart beeld. Ultrarealistisch.