Jakarta Mecha vs Monster Scene

Een ononderbroken tracking shot van 15 seconden, gefilmd met een filmische, handheld camera. De kleurcorrectie, belichting en algehele ambiance zijn koud en blauwgrijs, met een mistige sfeer gedurende de hele video. Geen achtergrondmuziek, alleen diegetische geluidseffecten: puin, geschreeuw, een automotor, metaalachtige nanotechnologische transformatiegeluiden, een laserstraal en het gebrul van een monster. 0-3s: Breed overzichtsshot van de rotonde Bundaran HI in Jakarta. Een gigantisch monster, geïnspireerd op het wezenontwerp van image3 — groene geschubde huid, tentakelarmen, gele uitpuilende ogen, een enorme gapende kaak — torent boven de gebouwen uit en verplettert wolkenkrabbers met zijn tentakelarmen. Puin en stofwolken vullen de lucht. Mensen en voertuigen rennen in paniek over de straten van de rotonde. De camera volgt de chaos. 3-6s: De camera volgt een gehavende paarse auto die door de paniekerige menigte raast en piepend tot stilstand komt midden op de rotonde. De autodeur zwaait open — het personage van afbeelding 1 (man in bordeauxrood T-shirt, bril, pet achterstevoren) stapt uit en kijkt omhoog naar het monster. Een bewaker (khaki uniform, bruine broek, bruine pet, gereedschapsriem) snelt op hem af en schreeuwt: "Waarom ben je nu pas verschenen?!" De man grijnst. 6-10 seconden: het personage van afbeelding 1 plaatst zijn rechterhand stevig op de motorkap van de paarse auto. De auto valt onmiddellijk uiteen in wervelende paarszwarte nanotechnologische deeltjes, die door zijn hand worden geabsorbeerd. De nanodeeltjes verspreiden zich razendsnel vanuit zijn arm over zijn hele lichaam — zijn gewone kleding lost op terwijl de nanotechnologische deeltjes stukje voor stukje samenkomen in het complete mecha-pantserpak, gebaseerd op het ontwerp van afbeelding 2: paarse en donkerblauwe pantserplaten, gloeiende blauwe vleugels die uit zijn rug tevoorschijn komen, gloeiende blauwe konijnenoortjes die uit zijn helm steken en een groot wapen dat in zijn rechterhand verschijnt. Metaalachtig gekletter en hightech assemblagegeluiden. 10-13s: Volledig gepantserd heft het personage zijn zware wapen, richt op het monster (afbeelding 3) dat boven de gebouwen uittorent en vuurt een enorme blauwe laserstraal af. De straal raakt het monster recht in de borst – het monster brult van pijn en wordt achteruit geslingerd, waarna het door een gebouw stort. Explosiepuin en stofwolken. 13-15s: Het vizier van de helm van het mechapak schuift open en onthult het gezicht van (afbeelding 1) – bril nog op, kalme, zelfverzekerde uitdrukking. Hij kijkt recht in de camera en zegt: "Mijn oude auto is best cool, toch?" Hij draait zich om en loopt weg van de camera, richting de verwoesting, zijn pantservleugels gloeien. De bewaker staat op de achtergrond verstijfd van ongeloof. Stijl: Fotorealistische VFX van blockbusterkwaliteit, cinematografisch breedbeeldformaat. Ondiepe scherptediepte bij close-ups van personages. Koud, gedesatureerd blauwgrijs kleurenpalet. Stoffige, atmosferische nevel. Geen filmmuziek – alleen rauwe omgevingsgeluiden van de verwoesting, dialogen, het gezoem van nanotechnologie, laserstralen en het gebrul van het monster.