Een restaurantgrap in Hangzhou vanuit het perspectief van de hoofdpersoon

Realistische live-action, één ononderbroken opname, volledig first-person perspectief, geen cuts, geen camerahoekwisselingen, geen scèneovergangen, geen montage, geen flash cuts, geen muziek, geen ondertitels. Slechts twee personages: mijn onzichtbare first-person perspectief en @Image1 die tegenover me zit. Alleen natuurlijke omgevingsgeluiden: licht restaurantgeluid, servies, water in de verte, zachte stemmen, kauwen, spugen, spoelen, mijn gelach. Setting: Eettafel buiten aan het Westmeer in Hangzhou, vlakbij het water, rustig daglicht of zacht licht in de late namiddag. Realistisch smartphone-video-effect, realistische texturen, realistisch eten, realistische lichaams- en handbewegingen, nauwkeurig gebruik van eetstokjes, nauwkeurige mondbewegingen, nauwkeurige oogfocus. Het meer blijft aan één kant van het beeld zichtbaar. Personage: @Image1 is de enige zichtbare persoon. Ze kan naadloos schakelen tussen een ietwat stoer-schattig en een zachtaardig, lieflijk gezicht. Lipsynchronisatie, stem, gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal zijn volledig synchroon. Emotionele ontwikkeling: vrolijk en ontspannen tijdens het eten, vervolgens geschokte walging, en daarna boze schaamte. Tafel: Precies 7 gerechten op tafel. Eén daarvan is de azijnvis uit West Lake, zoals te zien is in @ Afbeelding 2. @ Afbeelding 1 eet vrolijk rijst en de andere gerechten, maar in eerste instantie niet de vis. De tafel oogt vol, maar is overzichtelijk. Het visgerecht blijft duidelijk zichtbaar totdat ik het haar aanbied. Camera: De hele video is gefilmd vanuit mijn zittende perspectief, tegenover de tafel. Mijn hand en eetstokjes kunnen spontaan in beeld komen. Lichte trillingen door ademhaling en gelach, nooit chaotisch. Geen shots vanuit een derde persoonsperspectief, geen omgekeerde shots, geen shots van bovenaf, geen tussenshots. Continue, geloofwaardige kadrering gecentreerd op @ Afbeelding 1 met een deel van het meer zichtbaar. Actie: @ Afbeelding 1 zit tegenover me en eet vrolijk uit haar kom, genietend van de rijst en de andere gerechten, behalve de azijnvis uit West Lake. Ze ziet er stralend, speels, ontspannen en schattig uit. Vanuit mijn perspectief pak ik een hapje vis met mijn eetstokjes en geef het langzaam naar haar toe. Ze merkt het meteen op, vertrouwt me, buigt voorover, opent vrolijk haar mond en maakt een schattig "aam"-geluidje terwijl ze in de vis bijt. Ik trek de eetstokjes en mijn hand voorzichtig uit beeld. Ze kauwt ongeveer een seconde tevreden, in de verwachting dat het lekker zal smaken. Dan komt de smaak. Haar uitdrukking verandert onmiddellijk in overdreven, maar geloofwaardige walging. Haar gezicht verandert in een komische paarse-walging-reactie, terwijl het toch realistisch blijft. Ze draait zich snel naar het meer en spuugt het uit met herhaalde "ptui, ptui, ptui"-geluiden. De beweging is snel, vloeiend en continu, van kauwen tot uitspugen. Op het moment dat ze begint te spugen, begin ik te lachen vanuit een first-person perspectief en blijf lachen gedurende de hele reactie. Mijn gelach klinkt oprecht, geamuseerd en oncontroleerbaar, afkomstig van achter de camera. De camera trilt lichtjes van het lachen. Na het spugen steekt @ Image1 haar tong uit van walging en pakt meteen het water van de tafel.