Cinematische montagevideo als prompt voor Seedance 2.0

[ @Image 1] (Referentie mannelijke hoofdrolspeler) [ @Image 2] (Referentie vrouwelijke hoofdrolspeler) Filmische kwaliteit, 15 seconden, montage, geen ondertitels, Koreaanse dialoog. Opening 0 tot 1 seconde, warme gele filmkorrel, verleden, zonnige middag in een café, zij slaapt met haar gezicht naar beneden op de tafel, hij zit tegenover haar, zijn kin rustend op zijn hand, naar haar neerkijkend, zijn lippen oncontroleerbaar opkrullend, het beeld heeft lichte korrel en overbelichting. Harde overgang 1 seconde, koude blauwe regenachtige nacht, heden, leeg dak, hij staat met zijn rug naar de camera in de regen, zijn jas doorweekt en aan zijn rug plakkend, roerloos, als een stenen beeld verlaten door de tijd, de temperatuurovergang van warm geel naar koud blauw breekt abrupt in dit frame. Harde overgang terug naar het verleden 2 seconden, ingang van een supermarkt 's nachts, zij geeft hem een ​​kop warme drank, hij neemt hem niet aan, kijkt naar haar neer, "이거 나 주는 거야?" (Is dit voor mij?) Ze rolt met haar ogen en draait zich om om te vertrekken. Hij glimlacht en volgt haar. De camera volgt de ruggen van de twee terwijl ze de nacht in lopen. Een abrupte overgang naar het heden, 3 seconden later. Ze staat bij de ingang van het dakterras, haar hand klemt zich vast aan het ijzeren hek. De regen slaat tegen haar schouder. Ze beweegt niet, ze blijft staan ​​en kijkt naar zijn rug, onzeker of ze naar binnen of naar buiten moet gaan. Een abrupte overgang naar het verleden, 4 seconden later, een extreme close-up. Zijn hand stopt de oortelefoon in haar oor. Zijn vingertop blijft even bij haar oor hangen. Beiden doen alsof ze het niet merken. Een abrupte overgang naar het heden, 5 seconden later, een extreme close-up. Dezelfde handen, nu in zijn zakken. Regenwater sijpelt door de manchetten naar binnen. Zijn handen ballen zich langzaam samen in zijn zakken. De eerste 6 tot 10 seconden zijn vertraagd. Eindelijk laat ze het ijzeren hek los en loopt de regen in. Ze stopt een halve meter achter hem. De regen maakt veel lawaai, maar haar stem is nog steeds hoorbaar: "왜 연락 안 했어." (Waarom heb je geen contact met me opgenomen?) Hij draait zich niet om, zwijgt twee seconden lang, "연락하면 뭐가 달라져?" (Wat zou het uitmaken als je contact met me opnam?) Ze sluit haar ogen, haar borst voelt zwaar aan door iets dat op haar drukt, als ze weer spreekt, trilt haar stem— "달라지잖아. 나한테는." (Het zou een verschil maken. Voor mij.) Hij draait zich eindelijk om, ziet haar gezicht waar regen en tranen niet van elkaar te onderscheiden zijn, zijn adamsappel beweegt, hij spreekt hees— "알아. 그래서 더 못 했어." (Ik weet het. Daarom kon ik het ook niet nog meer doen.) 10 tot 13 seconden, een overvloeimontage, hetzelfde dak, dezelfde camerapositie, het verleden is een zonnige avond, ze staat bij de reling en lacht hem toe, hij loopt naar haar toe en trekt haar in zijn armen, de zonsondergang werpt lange schaduwen, het heden is een regenachtige nacht, dezelfde positie, hij staat voor haar, de twee tijdlijnen overlappen elkaar een volle seconde in hetzelfde beeld, haar glimlach uit het verleden en haar tranen uit het heden op hetzelfde gezicht gedrukt. 13 tot 15 seconden, hij zegt niets meer, heft zijn hand op en drukt haar hoofd tegen zijn borst, ze verzet zich twee seconden, dan komen haar handen langzaam omhoog en grijpen stevig de kleren op zijn rug vast, de camera zoomt langzaam uit naar een extreem lange opname, de twee krimpen tot een silhouet in het regengordijn, neonlichten versplinteren en flikkeren in de plassen, het beeld verstilt geleidelijk, het geluid verdwijnt geleidelijk, vervaagt naar zwart. De scènes uit het verleden zijn volledig opgenomen met een warme geel-oranje korrel van 16mm-film, gefilmd met een handheld follow-shot. De scènes in het heden zijn opgenomen met een koude blauwzwarte reflectie van regenwater, gestabiliseerd. De camera zoomt in voor extreme close-ups tijdens dialogen. De verzadiging explodeert voor één frame tijdens de overvloeiing en keert dan terug naar koude tinten. De achtergrondmuziek bestaat uit lichte gitaarklanken in de scènes uit het verleden en vervaagt bij de overgang naar het heden, waarbij alleen het geluid van regen overblijft. Een diepe cello-snaar begint te spelen na de laatste dialoogregel. Complete stilte volgt voordat het beeld zwart wordt.