Alternatief futuristisch Shibuya uit de jaren 90

Creëer een fotorealistische, filmische nachtelijke straatscène in Shibuya, Tokio, gesitueerd in een parallel universum waar de Japanse cultuur is blijven steken in de jaren 90, maar de technologie is gevorderd tot 2026. Er zijn geen smartphones, geen moderne minimalistische ledverlichting, alleen klaptelefoons, pagers, taxi's, bussen, een analoog nachtleven en dicht opeengepakte reclameborden in Showa- tot Heisei-stijl onder nieuw gebouwde wolkenkrabbers. Het perspectief is vanaf een natte, doorweekte voetgangersoversteekplaats, kijkend naar een drukke, neonverlichte uitgaansbuurt, met levendige reflecties op het zwarte trottoir. De scène moet vier prominente voertuigen bevatten: een rood-witte taxi linksonder op de voorgrond, een stadsbus met koplampen aan in het midden op de achtergrond en twee donkergekleurde sedans in het midden van het verkeer. De afbeelding toont talloze forenzen en voetgangers in het nachtleven, gekleed in kleding uit de jaren 90. Op de voorgrond staan ​​twee centrale figuren met hun rug naar de camera: een jonge vrouw met lang haar en een schoudertas aan de linkerkant, en een jonge man in een spijkerjasje met boodschappentassen in het midden. De architectuurstijl moet de wolkenkrabbers van de jaren 2020 op de achtergrond combineren met Japanse commerciële gebouwen uit de jaren 90, bedekt met verticale reclameborden, karaoke-advertenties, nachtclubreclames, posters in de stijl van cd-winkels, pachinko-machines en entertainmentreclames. Het omvat drie centrale reclameborden: een gebogen gebouw aan de linkerkant met rode Japanse karakters en een groot, vervaagd scherm; Een centraal reclamebord voor een blauwe idoolgroep met de tekst "{argument name="central billboard text" default="青い風"}"; en een hoog, cilindrisch reclamebord rechts met opvallende rode Japanse karakters en retro anime-achtige vrouwelijke illustraties. Alle borden zijn in het Japans, maar het lettertype moet enigszins imperfect en sfeervol zijn, in plaats van een uniforme lay-out. De belichting moet een sombere, vochtige en filmische sfeer oproepen, met amberkleurige taxilichten, blauwgroene borden, rode neonlichten, halo-effecten, diepe schaduwen, zichtbare korrel, subtiele onscherpte en een nostalgische 35mm-filmkwaliteit. De compositie moet lijken op documentairefotografie van een fictief historisch Tokio – druk, verticaal, opvallend en authentiek, en het gevoel van doorweekte straten en vochtige nachtlucht overbrengen.